دل از هشت باغ رخت درنیاید

ز رندان لشکر شکن درنماند

در آویزش زلفت آویخت جانم

که صید از نگون سر شدن درنماند

هم از چار دیوار تن درنماند

رخت را به پیوند چشمم چه حاجت

که شمع بهشت از لگن درنماند