چو خشم آرد لبت بینم که موم از انگبین خیزد

به هجرت خوشترم دانم که از هجر تو وصل آید

به مهرت خوش نیم دانم که از مهر تو کین خیزد

چو رحم آرد دلت بینم که آب از سنگ می زاید

بده عناب چون سازی کمند زلف چین بر چین

مرا عناب وار از روی خون آلوده چین خیزد

نو باری اشک خون می بار خاقانی در این انده