مرا عناب وار از روی خون آلوده چین خیزد

چو رحم آرد دلت بینم که آب از سنگ می زاید

چو خشم آرد لبت بینم که موم از انگبین خیزد

بده عناب چون سازی کمند زلف چین بر چین

نو باری اشک خون می بار خاقانی در این انده

که انده شحنه عشق است و سیم شحنه زین خیزد