بده عناب چون سازی کمند زلف چین بر چین

به مهرت خوش نیم دانم که از مهر تو کین خیزد

چو رحم آرد دلت بینم که آب از سنگ می زاید

چو خشم آرد لبت بینم که موم از انگبین خیزد

مرا عناب وار از روی خون آلوده چین خیزد

نو باری اشک خون می بار خاقانی در این انده

که انده شحنه عشق است و سیم شحنه زین خیزد