آمد ندای عشق که خاقانی الصبوح

در بارگاه سینه من رهگذر گشاد

هر پنجره که تنگترش دید رخنه کرد

هر روزنی که بسته ترش یافت برگشاد

کز صبح بینش تو فتوحی دگر گشاد

بی سیم و زر بشو تو و با سیم بر بساز

کز بهر تو صبوح دوصد کیسه زرگشاد