همی کرد بر کردگار آفرین

چهانجوی چون گنگ دژ را بدید

شد از آب دیده رخش ناپدید

پیاده شد از اسب و رخ بر زمین

همی گفت کای داور داد و پاک

یکی بنده ام دل پر از ترس و باک

که این باره شارستان پدر