یکی بنده ام دل پر از ترس و باک

پیاده شد از اسب و رخ بر زمین

همی کرد بر کردگار آفرین

همی گفت کای داور داد و پاک

که این باره شارستان پدر

بدیدم برآورده از ماه سر

سیاوش که از فر یزدان پاک