همی گفت کای داور داد و پاک

شد از آب دیده رخش ناپدید

پیاده شد از اسب و رخ بر زمین

همی کرد بر کردگار آفرین

یکی بنده ام دل پر از ترس و باک

که این باره شارستان پدر

بدیدم برآورده از ماه سر