و آن کو به گوشه ای ز میانه کرانه کرد

دود سیاه بر صدف آسمان کشد

مرغان روزگار نگر کاژدهای غم

گنجشک وارشان ز هوا در دهان کشد

هم گوشه دلش ستم بی کران کشد

مسکین درخت گندم از اندیشه ملخ

ایمن نگردد ارچه سرش صد سنان کشد