نقاب برفکن و آتشی به جانم زن

میی به ساغر من همچو آفتاب بریز

هلال عید بود بر سپهر پا به رکاب

به جام ساقی گل چهره می شتاب بریز

ز دیده تر من همچو شمع، آب بریز

دلم ز دست تو آباد گر نمی گردد

بیار آتش و درخانه خراب بریز