بیار آتش و درخانه خراب بریز

نقاب برفکن و آتشی به جانم زن

ز دیده تر من همچو شمع، آب بریز

دلم ز دست تو آباد گر نمی گردد

لب تو داد به دستم قدح ز شربت قند

در او ز روی عرقناک خود گلاب بریز

گهی که جرم مرا پیش تو حساب کنند