اشک من باران بی ابر است لیک

گل نبویم، گل مرا بوی تو بس

عقل من دیوانه عشق تو شد

بندش از زنجیر گیسوی تو بس

ابر بی باران خم موی تو بس

آینه از دست بفکن کز صفا

پشت دست آئینه روی تو بس