دردا که زور رستم دستان نیافتم

گوئی سکندرم ز پی آب زندگی

عمرم گذشت و چشمه حیوان نیافتم

ز افراسیاب دهر خراب است ملک دل

گویا ترم ز بلبل لیکن ز غم چو باز

خاموش از آن شدم که سخندان نیافتم

خاقانیا تو غم خور کز جور روزگار