خاموش از آن شدم که سخندان نیافتم

ز افراسیاب دهر خراب است ملک دل

دردا که زور رستم دستان نیافتم

گویا ترم ز بلبل لیکن ز غم چو باز

خاقانیا تو غم خور کز جور روزگار

یک رادمرد خوش دل و خندان نیافتم

داد سخن دهم که زمانه به رمز گفت