گویا ترم ز بلبل لیکن ز غم چو باز

عمرم گذشت و چشمه حیوان نیافتم

ز افراسیاب دهر خراب است ملک دل

دردا که زور رستم دستان نیافتم

خاموش از آن شدم که سخندان نیافتم

خاقانیا تو غم خور کز جور روزگار

یک رادمرد خوش دل و خندان نیافتم