گرچه آن خوش لب جهان خرمی را برفروخت

هم به دست اشک در پای غمش پاشیده ام

از نحیفی همچو تار رشته ام در عقد او

لاجرم هم بستر اویم وز او پوشیده ام

من به دندان محنت او را به جان بخریده ام

او مرا بی زحمت من دوست دارد زین قبل

دشمن خاقانیم تا مهر او بگزیده ام