خاقانی اگر بیهده گفت از سرمستی

کانجا چو خودی در تک و پوی تو ندیدم

پای طلبم سست شد از سخت دویدن

هر سو که شدم راه به سوی تو ندیدم

مستی به ازو بیهده گوی تو ندیدم