کانجا چو خودی در تک و پوی تو ندیدم

با درد فراق تو به جان می زنم الحق

درمان ز که جویم که ز خوی تو ندیدم

بر هیچ در صومعه ای برنگذشتم

پای طلبم سست شد از سخت دویدن

هر سو که شدم راه به سوی تو ندیدم

خاقانی اگر بیهده گفت از سرمستی