درمان ز که جویم که ز خوی تو ندیدم

سگ جان شدم از بس ستم عالم سگ دل

روزی نظری از سگ کوی تو ندیدم

با درد فراق تو به جان می زنم الحق

بر هیچ در صومعه ای برنگذشتم

کانجا چو خودی در تک و پوی تو ندیدم

پای طلبم سست شد از سخت دویدن