من به جان می زیم و سایه جان است تنم

نزنم هیچ دری تام نگویند آن کیست

چو بگویند مرا باید گفتن که منم

نیم جان دارم و جان سایه ندارد به زمین

از ضعیفی که تنم هست نهان گشته چنانک

سال ها هست که در آرزوی خویشتنم

گر مرا پرسی و چیزی به تو آواز دهد