سال ها هست که در آرزوی خویشتنم

نیم جان دارم و جان سایه ندارد به زمین

من به جان می زیم و سایه جان است تنم

از ضعیفی که تنم هست نهان گشته چنانک

گر مرا پرسی و چیزی به تو آواز دهد

آن نه خاقانی باشد، که بود پیرهنم