گستاخ برمپر که مبادا که ناگهی

آه ای کبوتر از دل سیمرغ جوی من

زنهار تا به برج دگر کس بنگذری

برجت سرای من به و صحرات کوی من

شاهین بود نشانده به راهت عدوی من

بر پای بندمت زر چهره که حاسدان

بی رنگ زر رها نکنندت به بوی من