ز مهر تو بری نه ام، به جان کشم جفای تو

دل من از جفای خود ممال زیر پای خود

که بدکنی بجای خود که اندر اوست جای تو

مکن خراب سینه ام، که من نه مرد کینه ام

مرا دلی است پر زخون ببند زلف تو درون

پناه می برم کنون به لعل جان فزای تو

مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسد