پناه می برم کنون به لعل جان فزای تو

مکن خراب سینه ام، که من نه مرد کینه ام

ز مهر تو بری نه ام، به جان کشم جفای تو

مرا دلی است پر زخون ببند زلف تو درون

مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسد

سحرگهی که در رسد نسیم دل گشای تو

رخ و سرشک من نگر که کرده ای چو سیم و زر