سحرگهی که در رسد نسیم دل گشای تو

مرا دلی است پر زخون ببند زلف تو درون

پناه می برم کنون به لعل جان فزای تو

مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسد

رخ و سرشک من نگر که کرده ای چو سیم و زر

تبارک الله ای پسر قوی است کیمیای تو

نه افضلم تو خوانده ای، به بزم خود نشانده ای