مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسد

ز مهر تو بری نه ام، به جان کشم جفای تو

مرا دلی است پر زخون ببند زلف تو درون

پناه می برم کنون به لعل جان فزای تو

سحرگهی که در رسد نسیم دل گشای تو

رخ و سرشک من نگر که کرده ای چو سیم و زر

تبارک الله ای پسر قوی است کیمیای تو