در سیه کاری سپیدی خوی تو

از پی خون ریز جان خاکیان

شهربندی شد فلک در کوی تو

دیده کافوری و جان قیری کند

از دلت ترسم به گاه صلح از آنک

سر به شکر می برد جادوی تو

بنده دندان خویشم کو به گاز