از دلت ترسم به گاه صلح از آنک

شهربندی شد فلک در کوی تو

دیده کافوری و جان قیری کند

در سیه کاری سپیدی خوی تو

سر به شکر می برد جادوی تو

بنده دندان خویشم کو به گاز

نقش یاسین کرد بر بازوی تو