نقش یاسین کرد بر بازوی تو

از دلت ترسم به گاه صلح از آنک

سر به شکر می برد جادوی تو

بنده دندان خویشم کو به گاز

دربدر هر ماه چون گردد قمر

دیده شاید آن هلال ابروی تو

آهوی تاتار را سازد اسیر