دربدر هر ماه چون گردد قمر

سر به شکر می برد جادوی تو

بنده دندان خویشم کو به گاز

نقش یاسین کرد بر بازوی تو

دیده شاید آن هلال ابروی تو

آهوی تاتار را سازد اسیر

چشم جادوخیز و عنبر موی تو