بنده دندان خویشم کو به گاز

در سیه کاری سپیدی خوی تو

از دلت ترسم به گاه صلح از آنک

سر به شکر می برد جادوی تو

نقش یاسین کرد بر بازوی تو

دربدر هر ماه چون گردد قمر

دیده شاید آن هلال ابروی تو