مرا به نوک مژه غمزه تو دعوت کرد

که خرمم ز خیال تو و زخوی تو نه

دل من آرزوی وصل می کند چه کنم

که آرزوی من این است و آرزوی تو نه

بخورد خونم و گفتا برو که خوی تو نه

به بوئی از تو شدم قانع و همی دانم

که هیچ رنگ مرا از تو جز که بوی تو نه