تو خود ز مادر از پی این کار زاده ای

بر هرچه در زمانه سواری به نیکوئی

الا بر وفا و مهر کز این دو پیاده ای

گفتی جفا نه کار من است ای سلیم دل

دیدی که دل چگونه ز من در ربوده ای

پنداشتی که بر سر گنج اوفتاده ای

گفتی که روز سختی فریاد تو رسم