خامی بود گفتن تو را جانا که جان کیستی

بگشا صدف یعنی دهن بفشان گهر یعنی سخن

پنهان مکن یعنی ز من تا عشق دان کیستی

چون زیر هر مویی جدا یک شهر جان داری نوا

با مایی و ما را نه ای، جانی از آن پیدا نه ای

دانم کز آن ما نه ای، برگو از آن کیستی

خاقانی از تیمار تو حیران شد اندر کار تو