دانم کز آن ما نه ای، برگو از آن کیستی

چون زیر هر مویی جدا یک شهر جان داری نوا

خامی بود گفتن تو را جانا که جان کیستی

با مایی و ما را نه ای، جانی از آن پیدا نه ای

خاقانی از تیمار تو حیران شد اندر کار تو

ای جان او غم خوار تو، تو غم نشان کیستی