ای تازه گل که چون ملی از تلخی و خوشی

خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی

جان منی مرا مکش اکنون به دوستی

چند از درون به خصمی و بیرون به دوستی

مانی به ماه نو که بشیبم چو بینمت

چون شیفته شوم کنی افسون به دوستی