چون شیفته شوم کنی افسون به دوستی

ای تازه گل که چون ملی از تلخی و خوشی

چند از درون به خصمی و بیرون به دوستی

مانی به ماه نو که بشیبم چو بینمت

خونم همی خوری که تو را دوستم بلی

ترک این چنین کند که خورد خون به دوستی

تو دشمنی نه دوست که بر جان من کنند