عفی الله پرسشی فرما که ای بیمار من چونی

مرا روزی نپرسی کآخر ای غم خوار من چونی

دل بیمار تو چون است و تو در تیمار من چونی

گرفتم درد دل بینی و جان دارو نفرمائی

زبان عشق می دانی ز حالم وا نمی پرسی

جگر خواری مکن واپرس کای غم خوار من چونی

در آب دیده می بینی که چون غرقم به دیدارت