اشک مرا چو روی خود دار عزیز اگر تو را

چند به رغم دوستان دشمن خویش پروری

ابر زیان کار توست، ابر مکن دو چشم من

کفت آن به تو رسد زآنکه به چشم من دری

در خورد آب و افتاب از پی ساز گازری

کنت تعاف نظره من لحظات مقلتی

لست تخاف جمره من ز فرات خاطری