لست تخاف جمره من ز فرات خاطری

اشک مرا چو روی خود دار عزیز اگر تو را

در خورد آب و افتاب از پی ساز گازری

کنت تعاف نظره من لحظات مقلتی

سینه خاقنی اگر پاک بشوئی از عنا

پیش خدایگان تو را بیش کند ثناگری