در خورد آب و افتاب از پی ساز گازری

ابر زیان کار توست، ابر مکن دو چشم من

کفت آن به تو رسد زآنکه به چشم من دری

اشک مرا چو روی خود دار عزیز اگر تو را

کنت تعاف نظره من لحظات مقلتی

لست تخاف جمره من ز فرات خاطری

سینه خاقنی اگر پاک بشوئی از عنا