هات الصبوح فاشرب مستدرک الفوات

فالدیک فی اذان والکاس فی الصلوه

لب تشنگان جان را سیاره حیاتی

بل یوسفان دل را از چاه غم نجاتی

انعم بها صبوحی واجمع بهاشتات

می خواه و دیو دل باش ارچه ملک صفاتی

از سرزنش چه ترسی نه قاضی القضاتی