انعم بها صبوحی واجمع بهاشتات

لب تشنگان جان را سیاره حیاتی

بل یوسفان دل را از چاه غم نجاتی

هات الصبوح فاشرب مستدرک الفوات

می خواه و دیو دل باش ارچه ملک صفاتی

از سرزنش چه ترسی نه قاضی القضاتی

حفت الیک روحی حتی انحنت قناتی