به بوی نفس مکن جان که بهر گردن خوک

نه کودکی نه مقامر ز خاک چیست تو را؟

به دست آز مده دل که بهر فرش کنشت

ز بام کعبه ند زدند مکیان دیبا

کسی نبرد زنجیر مسجد الاقصا

ببین که کوکبه عمر خضر وار گذشت

تو بازمانده چو موسی به تیه خوف و رجا