دیو از خورش به هیضه و جمشید ناشتا

جهدی بکن که زلزله صور در رسد

شاه دل تو کرده بود کاخ را رها

جان از درون به فاقه و طبع از برون به برگ

آن به که پیش هودج جانان کنی نثار

آن جان که وقت صدمه هجران شود فنا

رخش تو را بر آخور سنگین روزگار