رخش تو را بر آخور سنگین روزگار

دیو از خورش به هیضه و جمشید ناشتا

آن به که پیش هودج جانان کنی نثار

آن جان که وقت صدمه هجران شود فنا

برگ گیا نه و خر تو عنبرین چرا

بر پرده عدم زن زخمه ز بهر آنک

برداشته است بهر فرو داشت این نوا