من عزیزم مصر حکمت را و این نامحرمان

وین خران در چین صورت کوژ چون مردم گیا

چون میان کاسه ارزیز دلشان بی فروغ

چون دهان کوزه سیماب کفشان بی عطا

غر زنان برزنند و غرچگان روستا

گر مرا دشمن شدند این قوم معذورند از آنک

من سهیلم کآمدم بر موت اولادالزنا