گر مرا دشمن شدند این قوم معذورند از آنک

چون دهان کوزه سیماب کفشان بی عطا

من عزیزم مصر حکمت را و این نامحرمان

غر زنان برزنند و غرچگان روستا

من سهیلم کآمدم بر موت اولادالزنا

جرعه نوش ساغر فکر منند از تشنگی

ریزه خوار سفره راز منند از ناشتا