من سهیلم کآمدم بر موت اولادالزنا

من عزیزم مصر حکمت را و این نامحرمان

غر زنان برزنند و غرچگان روستا

گر مرا دشمن شدند این قوم معذورند از آنک

جرعه نوش ساغر فکر منند از تشنگی

ریزه خوار سفره راز منند از ناشتا

مغزشان در سر بیاشوبم که پیلند از صفت