گیرم چون گل نه ای ساخته خونین لباس

در ره صورت یکی است مردم و مردم گیا

اول، غسلی بکن زین سوی نیل عدم

پس به تماشا گذر آن سوی مصر بقا

کم ز بنفشه مباش دوخته نیلی وطا

خیز که استاده اند راهروان ازل

بر سر راهی که نیست تا ابدش منتها